بهش میگم بیا منو یه اپسیلون دوست داشته باش

میگه من تو رو هزار اپسیلون دوست دارم

وقتی عکسی گرفته میشه قرار نبوده که حذف بشه ...

ایده ای رو که سایت Deleted Images تو زمینه ی جمع آوری عکسهای قابل حذف یا سوخته ارائه میکنه دوست دارم. همیشه عکسهایی هستند که به دلایل مختلف و بدون هیچ درنگی اونها رو از لیست عکسهام حذف میکنم در حالی که همین عکسهای قابل حذف، اگه کنار هم قرار بگیرند دنیایی گنگ اما قابل تأمل رو جلوی روی ما قرار میدند که نگاه کردن بهشون رو جذاب میکنه. خیلی گشتم تا پیدا کردم.  این بار عکسهای سوخته ام رو ببینید:

شما هم بگردبد! پیدا میکنید

بیچاره PC که بعد از دو هفته امروز یه Restart شد. چه شبهایی که با صدای فن کیس و چشمک چراغهای مودم به خواب میروم و صبح ها با صدای Winamp از خواب بیدار میشوم. لطفا یه تست بزنید!

اگه فرقی هم بین بودن و نبودن وجود داشته باشه من ترجیح میدم مسئله رو حل کنم! عکس هیچ ربطی به من و این جمله بالا نداره.

حیوانات مورد علاقه:

شیپور چی   .   جکی و جیل   .   زُمبه   .   هاپوکومار   .   بَنل   .   راکُن = رامکال   .   سرنتی پیتی   .   شیلا شیلا   .   مخمل   .   بامزی   .   یوگی   .   پاریکال   .   خاله قورباغه   .   مورچه خوار   .   هاچ   .   واتو واتو   .   بوشوگ   .   گربه نره   .   نیکو   ...

کسی یادش هست اسم سگِ خانواده ی دکتر ارنست چی بود؟

به این پایینیه که اصلا علاقه ای ندارم

تا اونجایی که عقل ناقص من جواب داد: موجودات ژنتیکی خونگی هستند که تقریبا حدود ۱ تا ۳ سال در کنار شما زندگی خواهند کرد. زنده اند و نفس میکشند و اسباب بازی پلاستیکی نیستند. از ترکیبات DNA بوجود اومدند. در رنگهای مختلف با روحیات مختلف برای سلیقه های متفاوت. اینایی که گفتم تبلیغ نبود، هر چی زور زدم همینها رو تونستم بفهمم. اگه کسی بیشتر فهمید، بنویسه. جالبه که بدونید قیمتش هم حدودا  ۱۲۵۰۰ دلاره! اطلاعات بیشتر در اینجا

                                                                                               با تشکر از احسان

پ.ن: آقا یکی داره منو هی پینگ میکنه. اونوقت منم مجبورم هی آپ کنم! نکنید بابا... نکنید. بذارید درسمو بخونم. هنوز امتحان دارم...

بعضی وقت ها از دستم هیچکاری بر نمیاد. نه میتونم خودم رو نجات بدم نه دیگران رو... همیشه یه جورایی به عنوان یه دوست به درد دل همه گوش میکنم و سعی میکنم بهشون کمک کنم و هیچ وقت هم به این فکر نمیکنم که یه روزی من هم به یکی مثل خودم نیاز داشته باشم. نمیدونم شاید یه جور غرور باشه که نمیتونم ببینم یکی داره بهم کمک میکنه و این خیلی بده... وقتی میبینم یکی میخواد بهم کمک کنه احساس ضعف و ناتوانی میکنم. انگار که یه فرد معلول هستم که دارن براش دلسوزی میکنن.

فکر کنم قابلیت تغییر خودم رو تو شرایط متفاوت دارم و میتونم ۱۸۰ درجه تغییر رفتار بدم. گاهی وقتا هم بخاطر همین بهم میگن احساس نداری.. یا اینکه unpredictable هستی و نمیشه روت حساب کرد. دلم میخواد بترکم و بگم مگه بده....؟    آره! هستم! میخوام که هستم! میـــــــــــــــــــــــــــتونم که هستم!

پ.ن: بغضم ترکید راحت شدم رفت

تا حالا شده توی تاکسی در کیفتون رو باز کنید و با گوشی تلفن خونتون روبرو بشید؟!

گاهی وقتا بعضی اتفاق ها نشون میده که داریم یک سوم اول زندگی رو پشت سر میگذاریم. خیلی چیزها عوض شده یا در حال تغییره و سن و سال وقتی از حد و حدودی بگذره، آدم دیگه ساکن تر میشه و تغییر ناپذیرتر. دیگه به سختی میتونیم رفتارهایی رو که برامون جا افتاده و بهشون عادت کردیم، تغییر بدیم. کم دقتی و هواس پرتی از شاهکارهای این روزای منه...

تازگیها دارم به تفاوتهای جدیدی در خودم پی میبرم. مثلا اینکه فرقی بین کُلْفَتْ و نوکر واسه ی من وجود نداره. یعنی اصلا برام تفاوتشون تعربف نشده یا مثلا کلمه لباس به عنوان فقط پیراهن برام معنی داره نه شلوار یا هر دو !!

پ.ن۱: Simpsone خودتون رو بسازید. (منبع از وبلاگ صفا)
پ.ن۲: پیشنهاد میکنم چند دقیقه ای روی این پست با اسپیکرهای روشن توقف نمایید.