از پشت پنجره دیدمش و در رو باز کردم

دستم رو محکم کوبیدم به پیشونیم و تو دلم داد زدم: برگشته... آره برگشته

میدونم که میخواست من رو ذوق زده کنه...  دوربینش هم روشن بود

حس آدمی رو دارم که بعد از هشت سال و شش ماه و پنج روز برگشته به عقب درست به همون دوران!

زنده شدن تمام اون سه سال و اندی خاطرات و جمع شدن دوستای قدیمی (۱+۶) دور هم

هومن برگشت...

تو این بی اتفاقی محض و زندگی ماشینی که این روزها یقه ام رو گرفته است، این بزرگترین و قشنگترین اتفاقی بود که میشد بیوفته و هنوزم که هنوزه به حالت عادی بر نگشتم

مرتبط: بزرگ شدم یادم نرفته